Column uitgesproken door Eus Roovers in het Milieucafé van 25 november 2010:

Groen en sexy

Ik associeer natuur en milieu altijd met seks. Begin tegen mij over geheel verantwoorde chocoladeletters, Al Gore of C02-credits, en mijn libido stijgt tot grotere hoogte dan de criminaliteitscijfers van PVV-kamerleden.

Ook Milieucafé Tilburg doet mij enorm aan geslachtsgemeenschap denken. Alleen al de frequentie: vijf keer per jaar! Zeer herkenbaar. En nog even ter illustratie: In 2008 was ik hier al eens te gast, en jawel, in 2009 werd ik voor de eerste keer vader... Ik bedoel maar.

Laten we er ook eens een suggestie bijpakken die ik onlangs per e-mail kreeg aangereikt van de Milieucafé-redactie.

'Hoi Eus, wat betreft de onderwerpkeuze voor jouw column. Je zou het kunnen hebben over het nieuwsbericht: Willem II overweegt kunstgras. Groeten, redactie Milieucafé.'

Tsss, hoe dubbelzinnig. Ieder gezond mens denkt bij kunstgras natuurlijk niet aan Willem II, maar aan dartele hockeymeisjes met korte rokjes die bij iedere stap wulps heupwiegen.

Of wat dacht je van de artiest die hier met grote regelmaat opduikt: Zjef NAAIjkens. Kom op, hé. NAAIjkens. Dan is het toch niet raar als ik zeg dat de wellust bij ieder nieuw Milieucafé weer van de Paradox-muren druipt.

Kortom, Milieucafé Tilburg staat voor mij gelijk aan een stukje sensuele erotiekbeleving.

Daarom speciaal voor u nu een eco-seksuele vooruitblik op hetgeen mij straks thuis te wachten staat dankzij een wederom zinderend avondje Milieucafé.

Een avondje Milieucafé
Het is donderdagavond laat en ik kom thuis van een avondje Milieucafé. Zij zit op de bank met een kopje groene thee met sojamelk en kijkt ondertussen op Youtube naar ondeugende Tillevizie-filmpjes, gemaakt door - inderdaad- Zjef NAAIjkens.

Ik bekijk haar nog eens goed en ik merk op dat haar fairtrade panty van de Wereldwinkel nogal rimpelt. Ze antwoordt dat ze helemaal geen panty aan heeft.

Terwijl ze gaapt, knipt ze één voor één haar teennagels met de biologische teennagelknipper op zonne-energie, die ze van mij als welkom-thuis-cadeautje heeft gekregen, nadat ze in het ziekenhuis aan een consumptieve fistel was geopereerd.

Ze staat op en mompelt: 'Trusten.' Ik sluip achter haar aan naar boven. Maar ze heeft me door en doet snel de badkamerdeur op slot. Oeh... playing hard to get. Met de punt van een mes draai ik het rode bezet-knopje terug en storm naar binnen. Ze zit op de wc haar dagelijkse darmflora te downshitten en stuurt me naar beneden voor een nieuwe rol toiletpapier met FSC-keurmerk.

Even later nemen we allebei geen douche, om zo ons waterverbruik te beperken. In de slaapkamer kleedt ze zich langzaam uit en daar staat ze dan... in haar biologisch afbreekbare onderbroek en niet op dieren geteste beha. Ze vraagt of ik haar afgewassen Greenpeace Red de orang-oetang t-shirt ergens heb gezien. Oeh, sexy...

Ik doe de spaarlamp uit, want in het donker is mijn liefje op haar mooist. Zij doet de spaarlamp weer aan en vraagt of ik het gescheiden afval buiten heb gezet. Ik knik en we tong(er)en. Hmmm, nu gaat het echt gebeuren. Hier heb ik sinds donderdag 23 september 2010 (datum vorige Miliecafé) op moeten wachten. Dan vertelt ze me dat ze best wel een homeopathische hoofdpijn heeft. En ik denk: Oeh yeah, doktertje spelen...

Ik bespring haar als een oprukkend everzwijn en we vrijen duurzaam, wel negentig... seconden lang! Dan legt ze haar leesboek over klimaatverandering weg en verzoekt mij om een stukje naspel tot uitvoering te brengen. Maar ik ben moe. Veel te moe. En daarbij, Ja, Natuurlijk met Kick Stokhuyzen begint zo op NostalgieNet.

'Over een tijdje, schatje,' fluister ik met zwoele stem, 'over een tijdje, dan is er weer een nieuwe editie van Milieucafé.'

Eus Roovers

P.S. Mijn nieuwste boek Uit de Bundel is vanavond in de pauze en na afloop bij mij te koop. Maar ook ik ben inmiddels aangestoken door het consuminder-virus en wil dus eigenlijk iedereen oproepen mijn boek NIET te kopen. Tip: Leen het in de bibliotheek, da's beter voor het milieu en ook nog eens veel goedkoper!

Volgend artikel: Everzwijnen: smaakmakers van het landschap