Cityring eindelijk rond

 

Ame vind ik heerlijk om naar te luisteren. Iggy Pop wekt bij mij het ultieme rockgevoel op. Naar Underworld luister ik op dit moment voor de 389794-ste keer.
Ga nu achtereenvolgens mp3-tjes opzetten van ‘K3’, ‘De Zingende Zaag’ en ‘Die Galmende Waldhorns’.
Want ik ga het wéér over die Cityring hebben…

Plaatje

Underworld-componist Rick Smith zei ooit over Underworld-zanger Karl Hyde: “Het gaat er niet om wát hij zingt, het gaat erom hóe hij het zingt.”
Het is voorwaar raar maar waar, maar daar zit precies de kern waarom Underworld en politiek nooit iets met elkaar gemeen zullen hebben.

Even voor de duidelijkheid. Wanneer ik hier spreek over de Cityring heb ik het niet over die pakkumbeet tien kilometer éénrichtingswalm, die pakkumvast tienduizendmeter gestold asfalt, waar ik straks met mijn BX zo mogelijk twee, drie, vele keren per dag over heen wens te scheuren; tegen mijn zin Guevarra’s ‘schep twee, drie, vele Vietnams’ memorerend.
De Cityring staat voor mij helaas symbool voor het failliet van de politiek, een decennia-oud failliet, dat Fortuyn terecht -vele jaren ná Hadjememaar en Boer Koekoek- probeerde aan de kaak te stellen, zij het uit eigen politiek opportunisme.
Een failliet; politici door historische gebeurtenissen afgedwongen en vervolgens door diezelfden omhelsd en in alle politieke gremia marketingtechnisch geïncorporeerd: we gaan vanaf nu (sic!) met z’n allen beter naar ‘de burger’ luisteren…!

Terug naar Rick Smith: het gaat er niet om wát je zingt, het gaat erom hóe je het zingt.
Van hem vond ik het heerlijk om te horen, maar nu ik zo naar ‘De Zingende Zaag’ zit te luisteren, spijt het mij dat ik het weer over die Cityring moet hebben.

U had het al door: ik was tégen die Cityring.
Maar het maakt mij al geen bal meer uit dat die Cityring er nu toch komt.
Erger vind ik het democratisch proces waarin die uiteindelijke tien kilometer overlast door ‘de heersende politieke elite’ (wat klinkt dit ouderwets, zestigerjaren pathetisch) ons is opgedrongen.

Dat er connecties zijn tussen projectontwikkelaars, wegenbouwbedrijven, verwante partners en politieke elite, hoeft inmiddels geen betoog.
Deze toer wens ik hier niet op te gaan. Ik zou sowieso geen poot hebben om op te staan.
Maar wat ik nog steeds niet begrijp is, hoe het mogelijk is dat redelijk betrouwbare politici, met een historie van gedegen politieke correctheid (mag óók al niet meer) zich dan toch weer laten verleiden tot de taal van omfloerste leugens-voor-partijpolitieke-existentie.

Op 2 maart van dit jaar kon Jan Hamming in het verkiezingscafé van het Milieucafé nog zeggen dat de totstandkoming van de Cityring wat hem betreft nog helemaal open lag. De kiezer mocht het zeggen. Kennelijk heeft de Tilburgse PvdA haar verkiezingswinst uitgelegd als als een vrijkaart voor de realisering ervan.
Met even groot gemak viel GroenLinks in de Raadsvergadering van 18 september, bij monde van Marjolein Frenk, ongestraft terug op het unverfroren statement dat een besluit over de Cityring immers al drie jaar daarvoor ‘bij democratische meerderheid van de Raad’ was gevallen. (‘Kent iemand een betere vorm van democratie? Zeg het mij!’).
Leve de PvdA, leve GroenLinks!
Leve vooral de geloofwaardigheid…!

By the way: ik ben tegen volkstribunalen, volksgerechten en sowieso tegen bindende volksreferenda. Maar ik ben niet tegen een adviserend volksraadpleging.
Hoe zit dat bij GroenLinks? Wanneer wel? Wanneer niet?
Helaas, maar ik vrees inmiddels waar, spelen hierbij louter opportunistische overwegingen een rol. Ik vraag mij -Die Galmende Waldhorns hebben inmiddels hun intro ingezet- de houding van GroenLinks af bij een referendum over De Hulk. Die is immers ook groen.

Ok, ik kom tot de essentie van mijn discours.
Underworld maakt voor de één simpele, eendimensionale, computergegenereerde muziek. Miljoenen gaan evenwel uit hun bol, omdat de muziek nergens omheen draait, allesbehalve vals klinkt en recht door ‘heart en brains’ gaat. Ok, al of niet met behulp van nederwiet, alcohol of met het verstand op nul. Maar zelfs de strengstgereformeerde Staphorster zou erkennen dat het hier niet gaat om leugens-voor-eigen-bestwil.

Het luisteren naar het raadsdebat over het cityringreferendum ging mij evenwel door merg en been. Het deed zéér. Zéér aan mijn gezond verstand, zéér aan mijn verlangen naar de betrouwbaarheid van de politiek en zéér aan mijn vertrouwen in de toekomst van die geroemde, maar oh zo gemankeerde democratie.
Laat het er niet toe doen waarom die Cityring een afgedwongen feit is, maar laat mij horen of er in de politiek nog beleving zit: het gaat er immers vooral om hóe die klinkt.
Daarin horen geen valse tonen…

Alard Govers
21-09-2006